From Pakturk Int School & Colleges Branch Lahore Exemplary Behaviour Are They Really All Alone?

FROM PAKTURK INT SCHOOL & COLLEGES BRANCH LAHORE EXEMPLARY BEHAVIOUR

ARE THEY REALLY ALL ALONE?

 

"No, you (but your part) do not honor the orphan." (Al-Fajr, 17)

"Did he not find you an orphan and protect you?" (Ad-Duha, 6)

"Therefore do not oppress the orphan" (Ad-Duha, 9)

 

There had to be a grand wisdom in the way Rasulullah (s.a.s) was "orphaned"… a noble wisdom which appeals to our hearts and minds.

 

If we thought for a while, we could understand that Rasulullah's (s.a.s) losing his parents at an early age as a sign of Allah's commandment to treat orphans and deprived children with compassion and mercy. As Muslims, we could contemplate on the Qur'anic verses on orphans and the destitute with a better care and sympathy. We could at least not distance ourselves so much from those "sacred trusts" who were entrusted to our care in this world, where we keep distance from every "other" other than "ourselves".

 

Yes, there had to be a sublime wisdom in the way Rasulullah (s.a.s) was an orphan. We could have better thought about why the Holy Qur'an emphasized on the orphan and deprived children. The commandments of Rasulullah (s.a.s) who said "Love the orphan, stroke their heads, show them mercy and be compassionate towards them" and who himself had felt the bitter pang of being an orphan, should have made us more aware towards the ones who need our care.

 

Wasn't the Holy Qur'an revealed at a time when the proud and disdainful used to pressure and despise the orphan to remind the evildoers of their primordial nature? Didn't the Holy Qur'an turn their "institutionalized" mechanism of tyranny upside down? How will we, the Muslims of the 21st century, have the essence of the Qur'anic revelations directed to ourselves? How will we extend our helping hands to the orphan and the destitute?

 

Just visit an orphanage or a home for poor and helpless children, and I wonder how you will be able to gather the pieces of your fragmented conscience once again.

 

Recently, as the PakTurk Lahore Girls Branch teachers and students, we were there. On the eve of the Eid'ul Azha, each student prepared special packs for the orphan children to bring them joy with biscuits, candies, dresses, stationery and the like. Each one of us had a unique feeling which could not be expressed in any words.

 

Once they met, the children mingled with those little souls in the orphanage and shared their problems in exchange of heartfelt gifts. An atmosphere of feast and celebration prevailed across the orphanage even for a short while among many days of heartache. Soon it was the time to say goodbye. As they were waving their hands to say goodbye, the children were saying, "güle güle" just the same as our Turkish teacher was saying while she was bidding them farewell.

 

The only thing we wished was to make the orphan children feel they were not destitute and all alone. We shared our love with them, and once it was shared, the love got bigger and spread all around. This visit left good memories in all of us with the shine of happiness in the visited and the breeze of serenity in the hearts of the visitors. We have not forgotten them we promise we will never forget them. A promise is surely a promise.

 

KIMSESIZLER MI GERCEKTEN?

 

89:17 -Hayır hayır, doğrusu siz yetime ikram etmiyorsunuz.

93:6 - O seni yetim bulup da barındırmadı mı?  93:9 - Öyleyse sakın yetimi ezme

 

Peygamberin (S.A.V) yetim “bırakılmasında” kalplerimize ve dimağlarımıza seslenen yüce bir hikmet olmalıydı.

 

Biraz düşünsek, peygamberin ufacıkken yalnız kalışının Allah’ın yetimlere karşı emrettiği şefkat ve merhamete işaret ettiğini anlayabilecektik. Bir musluman olarak yetim ayetlerini o zaman daha bir dikkat ve rikkatle tefekkür edebilecektik. “Kendi”mizden başka nerdeyse her şeyi ötekileştirdiğimiz şu dünyada, en azından, sahip çıkmamız üzere bırakılmış “kutsal emanetler”i bu kadar ötelemeyecektik.

 

Evet, Peygamberin yetim bırakılmasında bir hikmet olmalıydı. Kur’an-i Kerim’de yetim çocuklar konusunda ısrarcı olmasını daha iyi düşünmeliydik. “Yetimi sev, başını okşa, merhamet göster, ona karşı şefkatli ol” diyen bir nebînin, annesiz ve babasız kalmanın burukluğunu başta kendisinin yaşamış olması bizleri uyanık ve hassas kılmalıydı.

 

Kur’an, müstekbirlerin yetimi hor görüp ezdikleri bir dönemde onlara fıtratlarını hatırlatmak için gönderilmemiş miydi? “Kurumsallaştırdıkları” zulüm mekanizmasını alaşağı etmemiş miydi? Bizler, ondört asır sonranın Müslümanları vahye nasıl muhatap kılacağız kendimizi? Yetime elimizi nasıl uzatacağız?

 

Bir kez Kimsesizler Yurdu’na gidin ve görün, parçalanan vicdanınızı nasıl toparlayabilirsiniz merak ediyorum.

 

Geçtiğimiz günlerden birinde PAK-TURK Okullari Lahor Kiz Lisesi olarak oradaydık. Degisik yaş grubundaki çocukları bayram oncesi butun okul olarak ziyaret ettik.Ogrencilerimizin herbiri cocukları sevindirecek bisküvi, şeker, kiyafet, okul arac gereci gibi hediyeler hazirladilar ziyaret oncesi. Hepimizde tarif edilmesi zor bir heyecan vardı. Anlatilmasi zor bir duygu.

 

Hepsi cocuktu kaynastilar hemen, paylastilar dertlerini ve hediyelerini. Burukta olsa bir bayram havasi olustu. Veda zamani gelmisti, ugurlamak icin

 

kaldirdiklarinda ellerini,  ‘gule gule’ diyorlardi ardimizdan Turkce ogretmenimizin vedalasirken soyledigi gibi.

 

Tek istedigimiz KIMSESIZ olmadiklarini hissettirmekti. Sevgimizi paylastik ve paylastikca cogaldi. Ziyaretin ardindan hatirda; ziyaret edilenin gozundeki mutluluk pariltisi, ziyaret edenin kalbindeki huzur esintisi kaldi. Unutmadik, unutmayacagiz tekrar gorusmek sozuyle…